Frumvarp til laga um loftslagsmál (ný heildarlög)

Ekki verður betur séð en á það vanti, að gerð hafi verið raunveruleg greining valkosta um það, hvað aðgerðir eru árangursríkastar og vænlegastar til þess að draga úr hinum neikvæðu áhrifum á loftslagið. Gera t.d. grein fyrir aðgerðum, sem (1) beint minnka áhrifin, og aðgerðum, (2) sem hafa óbeinni áhrif, svo sem ýmsar svokallaðar mótvægisaðgerðir, tæknilausnir, sem visindalegar sannanir liggja þegar fyrir um, að virki, og (3) mótvægisaðgerðir eða tæknilausnir, sem enn eru á tilraunastigi og ekki hafa þegar sannað gildi sitt og kunna einhverjar frekar að flokkast undir grænþvott og braskhugmydir. Hver tegund aðgerðanna er líklegust til þess að ná tilskildum árangi innan setts tímaramma? Ef menn vilja ekki ráðast beint á vandamálin, þá verður að gera hreinskilnislega grein fyrir því og rökstyðja þá afstöðu og færa fram sannfærandi rök fyrir því, að menn geti raunverulega leyst vandann með öðrum og óbeinni aðgerðum. Annað, sem undirritaður hefur velt sérstaklega fyrir sér í tilefni af tíðu umtalinu stjórnvalda um "samráð við hagsmunaaðila": Hverjir eru hagsmunaaðilar í þessu máli? Eru það bara þeir, sem eru mengunarvaldar? Eða geta þolendur loftslagsvandans ekki einnig talizt hagsmunaaðilar? Ætli þeir reynist ekki vera helztu hagsmunaaðilarnir? Hingað til virðast stjórnvöld fyrst og fremst hafa viljað hafa samráð við mengunarvaldana, sem af mannlegum ástæðum eru almennt tregastir til aðgerða gegn skammtímahagsmunum sjálfra sín. Í kjölfar alls þessa samráðs við mengunarvaldana hefur losun sífellt haldið áfram að aukast. Reynslan af þessu samráði virðist því ekki árangursrík. Kannski væri ráð fyrir stjórnvöld að snúa sér - a.m.k. einnig - að öðrum hagsmunaaðilum til samráðs, þ.e.a.s ef menn hafa raunverulegan áhuga á að ná árangri.